Accommodaties op Paros

Páros is een Grieks eiland in de Egeische Zee (nomos) Kykládes), met zijn oppervlakte van 196 km2 en ą 10.300 inwoners (in 2000) het tweede grootste eiland van de Cycladen. Het inspireerde de Franse dichter André Marie Chénier (1762-1794) tot volgende woorden: "Diamant, door azuur omgeven, Paros, oog van Griekenland, stralende ster in de golven der Egeische Zee..."
De belangrijkste plaats heet Parikía , maar wordt meestal, zoals vaak op de Griekse eilanden, Chora genoemd. De stad Parikia is gedeeltelijk tegen de heuvels aangebouwd, uitlopend tot aan de zee. Er is een mooi strand Livadia, wat ten noorden van het stadje ligt. De boulevard is een aaneenschakeling van terrasjes. Het binnenstadje is zeer pittoresk met smalle steegjes vol winkeltjes (opzettelijk als een soort doolhof aangelegd om de inwoners in voorgaande eeuwen te beschermen tegen Venetiaanse piraten). Op de plaats waar de boten aanleggen beginnen ook de meeste restaurantjes. De tweede plaats van het eiland is Naoussa. Aliki is een plaats waar voornamelijk de Griekse toeristen naar toe gaan. Het bergachtige eiland Paros geldt door zijn centrale ligging als het centraal station van de Cycladen: bijna ieder schip dat maar enigszins in de buurt komt legt aan in de gezellige haven van Parikia, en er vertrekken ook veerverbindingen vanaf het aan de oostkust gelegen vissersdorp Píso Livádi (vooral naar het naburige Naxos). Daarom is Paros bij uitstek geschikt om een reisje met eilandhoppen te organiseren. In het hoogseizoen kan het er behoorlijk druk zijn. Het toerisme is dan ook veruit de belangrijkste bron van inkomsten geworden. Er is ook een klein vliegveld op het eiland, waar echter alleen kleine vliegtuigen van Olympic Airways landen. Paros is goed met de boot vanaf Athene te bereiken. Een ferry doet er ruim 5 uur over, terwijl de highspeed het in drie uur doet. Het naburige Naxos heeft een grotere luchthaven. Vanaf Naxos doet de ferry er een uur over om naar Paros te komen.

Bezienswaardigheden:
In Parikía kan men de prachtige Byzantijnse Katapolianíkerk (d.i. van-de-benedenstad) bezoeken, een van de belangrijkste Grieks-orthodoxe heiligdommen van de Cycladen.

De populaire benaming van de kerk is Ekatontapylianí (d.i. met-de-100-deuren). Alleszins is het de oudste kerk in Griekenland die onafgebroken in gebruik is gebleven sinds haar stichting. Bij de bouw werden zuilen uit een vóór-christelijk heiligdom gebruikt. Aan deze kerk is een hele reeks legenden verbonden: De moeder van keizer Constantijn de Grote, de heilige Helena, zou de opdracht voor de bouw van deze kerk gegeven hebben, maar ze stierf voordat ze haar voornemen kon realiseren. In de 6e eeuw vervulde keizer Justinianus haar wens, en gaf zijn architect Ignatius de opdracht een prachtige kathedraal te ontwerpen. Deze Ignatius was de leerling van Isodorus van Milete, de bouwmeester van de Agia Sofia van Constantinopel. Het resultaat was zo verbluffend dat de jaloerse Isidorus probeerde zijn talentvolle leerling van het dak te duwen. In zijn val kon Ignatius de voet van zijn meester grijpen, waardoor ze beiden te pletter vielen. Het duo is vereeuwigd op het kerkplein De kerk (eigenlijk drie gebouwen die met elkaar onderling zijn verbonden) zou 99 deur- en raamopeningen hebben: men zegt dat de 100e pas ontdekt zal worden als Constantinopel weer Grieks wordt.
In de kerk ziet men ook de zgn. voetafdruk van de heilige Theoktisti , de beschermheilige van Paros, en ook een relikwie van haar hand wordt er bewaard. Deze Theoktisti werd volgens de legende als jonge vrouw in de 9e eeuw ontvoerd door piraten. Ze wist echter te ontsnappen naar Paros, waar zij zich gedurende 35 jaar schuil hield in een bos. Toen een jager haar toevallig vond, was ze stervende en zij vroeg hem om een gewijde hostie. Toen hij terugkeerde met het brood was ze overleden. Omdat hij vermoedde dat zij een heilige was, hakte hij haar hand af om die als relikwie te bewaren (!), maar hij kreeg een visioen waarin hem verteld werd dat hij Paros nooit zou kunnen verlaten indien hij haar hand niet weer met haar lichaam zou herenigen. Hetgeen ook gebeurde...

Vlak bij de kerk bevindt zich het interessante Archeologische Museum. Het herbergt o.m. kapitelen, reliëfs en inscripties afkomstig van het grafmonument van Archilochus, Cycladische, archaische en klassieke beelden, en een gedeelte van het Marmor Parium (de rest bevindt zich in Oxford). Naast het museum zijn oude graven te bezichtigen, die dateren uit enkele eeuwen voor Christus. Bij Tris Ekklisiés (ą 3 km noordoostwaarts van Parikía) voert de weg langsheen de resten van een vroegchristelijke, drieschepige basiliek uit de 7e-eeuw. Naar verluidt werd die gebouwd op de plek waar het grafmonument van de dichter Archilochus had gestaan.

In de marmergroeven van Marathi (ą 5 km. oostwaarts van Parikía) werd van de Oudheid af tot in de 15e eeuw het beroemde witglanzende lychniet-marmer ontgonnen. Veel beroemde beeldhouwwerken zijn uit dit marmer vervaardigd. Het 18e-eeuwse Moní Christoú tou Dásous (d.i. Klooster van Christus-in-het-Woud, ą 4 km ten zuidwesten van Parikia), waar de heilige Arsenius, leraar en abt begraven ligt, is voor vrouwen slechts beperkt toegankelijk. 2 km verder ligt de groene vallei van de Petaloúdes (d.i. Vlinders) waar in de zomermaanden duizenden vlinders rond je oren fladderen. Voor het bezichtigen van deze vallei wordt twee euro per persoon gevraagd (2006).

Indrukwekkend zijn de rotsformaties van Kolimbithres. Tijdens een rondrit over het eiland is het zeker de moeite waard om hier even te stoppen. Het beroemdste strand van Paros is ongetwijfeld Golden Beach. Dit vanwege zijn omvang en het fijne zand. In de zomermaanden is het strand druk bezocht. Vanaf Paros is het mogelijk om het tegenoverliggende eiland Antiparos te bezoeken. Dit kan vanuit Pounta en vanuit Parikia. Supermarkten zijn op Paros lang open. Het is niet uitzonderlijk dat een (kleine) supermarkt op zaterdagavond om 10 uur sluit. [bron:wikipedia.org]